قالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) : « مَنْ قَضَى لِأَخِیهِ الْمُؤْمِنِ حَاجَةً كَانَ كَمَنْ عَبَدَ اللَّهَ دَهْراً ؛ كسى که به دیگرى خدمت كند ، مثل كسى است كه عمرى خدا را بندگى نماید. »

 

((گل بس ،زنی خشتی….

زنی بهشتی))

 

در امتداد گمنام روستای بیدو در بخش ریز،سینه ی زنی میان خشت های خسته ی خانه ای قدیمی،خس،خس  می کند.گلبس،زنی تهی دست و بی همنفس.

تیرهای چوبی سقف خانه اش مثل ابروان معشوقه ی پولداران همین حوالی چه قوس قشنگی دارد.

به تصویر اول نگاه کنید.انگار مادری به تابوت جگرگوشه اش نگاه میکند. آنجا که تمام هستی اش را  راهی گور می کنند.این خانه هم با تمام فروریختگی اش تمام هستی گل بس است.ولی حالا دیگر باور کرده پس از بارانهای پرنهیب جنوب بوشهر ،ستون فقرات خانه اش ،فقط به درد شکستن میخورد.

عمق این فاجعه را پس از سالها فقط من و دوست عکاسم دیدیم.

در اوج همین بارانهایی که گذشت دیگر آب از چکه گذشته بود،از سقف کلبه ی فرسوده ی او خاک و شل فرو می ریخت.

تمام دکوراسیون خانه اش چند پوستر آب خورده از هنرمندان،حضرت مسیح و مریم مقدس بود.

مسلمانانی که از احوال همنوعشان خبر ندارند،لااقل برد بلندگوههای مساجدشان را چک کنند تا ببینند  چقدر از ویرانه خانه ی او آنطرفتر میرود. اینطور گلبس خواهد فهمید در این حول و حوش هیچ جنبنده ای نیست تا به ترمیم خانه اش دل خوش کند.

همیشه ی یقه ی مسئولان را نگیریم.

مابرای جامعه و مردم خویش چه کردیم!؟

 

 

نویسنده : سید رضا محمودی

عکاس : شاهرخ باقری

 

  • پرینت پرینت
  • برچسب ها:
    مطالب مشابه

    شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

    - کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
    - آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد